I Ambtenaar

 

Sinds deze maand ben ik Ambtenaar. Ik schrijf dat bewust met een hoofdletter omdat het schijnbaar nogal wat is. Mijn oud-collega’s spraken het woord met een beetje minachting uit, mijn vriend ‘plaagt’ me ermee dat ik nu nog meer belastinggeld verspil en mijn nieuwe collega’s heetten me welkom bij “de Ambtenaren”. In mijn omgeving bestaat blijkbaar toch het beeld dat ambtenaren minder hard werken, alleen maar vakantie hebben en hun werk zien als een soort bezigheidstherapie. Nu ben ik sinds mijn afstuderen werkzaam geweest voor inkoopadviesbureaus, maar wel altijd in de publieke sector. Mijn ervaring is juist het tegenovergestelde. Vrijwel iedereen met wie ik werkte had passie voor zijn of haar werk, was bereid om een stapje harder te zetten of wat langer te blijven wanneer dat nodig was. Nieuwe ideeën werden vol enthousiasme omarmd. Het ‘stoffige’ imago is wat mij betreft volledig onterecht.

 

In mijn anderhalve week als ambtenaar ben ik al gevraagd voor twee nieuwe initiatieven, een netwerkbijeenkomst en een persoonlijk ontwikkelingstraject. Werkzaamheden waarvoor geen aanbestedingsprocedures doorlopen worden, maar wel allemaal van belang. Ik hoor de critici al denken: “Ja, bij de overheid is er wel tijd voor dat soort randzaken. Moeten onze belastingcenten daar nou heen?” Mijn antwoord is: Ja, waarom zou een werknemer zich niet meer mogen ontwikkelen op het moment dat het van overheidsgeld is. Hoe worden we anders beter met elkaar? Dan blijft het imago bestaan dat Ambtenaren niet met hun tijd meegaan, blijven we afgeven op een overheid die niet meebeweegt en komen markt en overheid niet dichter bij elkaar.

 

Overigens, ik vind het de plicht van iedere werkgever om de ontwikkeling van werknemers te faciliteren. Gelukkig is er nu een generatie werknemers op de arbeidsmarkt die dit ook vanzelfsprekend vindt en dit van de werkgevers eist. Wie kan het daar nu niet mee eens zijn?

 

Suzanne

 

0 Berichten

'Work hard, play hard'

Dit jaar begon voor mij net iets anders dan andere jaren, namelijk op het zonnige Bonaire. Op 2 januari stapte ik in het vliegtuig in opdracht van mijn werk om de komende drie maanden als inkoopadviseur aan de slag te gaan bij Rijksdienst Caribisch Nederland. Een mooi begin van het jaar, maar ook een behoorlijke uitdaging. Weg uit mijn vertrouwde omgeving van vrienden en familie en opeens in een hele andere cultuur. Want ondanks dat dit een bijzondere gemeente is van Nederland, waan je je hier toch in een hele andere wereld

 

Van mijn voorganger kreeg ik als tip: work hard, play hard. Een uitspraak die ik regelmatig hoor maar op Bonaire blijkbaar over het algemeen van toepassing is. Ik hoor je bijna denken “hoezo work hard? Het zijn Antilianen, daar gaat toch alles lekker tranquilo?”. Voor nu kan ik in ieder geval bevestigen dat alles hier inderdaad een tandje minder hard gaat dan in Nederland; op straat, in winkels, in restaurants. Het feit dat het hier overdag zo’n 30 graden is, kan hier natuurlijk mee te maken hebben, maar ook lijkt iedereen zich minder druk te maken. De mensen zijn gemoedelijk en rustig – een beetje zoals in een Nederlands dorp. En net zoals in een dorp is het heel erg “ons kent ons”. Er wonen op het hele eiland zo’n 20.000 mensen en iedereen staat wel op een bepaalde manier met elkaar in verbinding. Dit maakt ons inkoopvak natuurlijk niet veel makkelijker, zeker niet als opdrachtgevers altijd wel iemand kennen die het klusje ook (goedkoop) kan klaren. Daarom is het sociale leven hier ook zo belangrijk. Een leverancier die je eerder hebt afgewezen voor een aanbesteding, kan een paar uur later zomaar naast je in de kroeg staan of je partner zijn tijdens een potje beach-tennis.

De komende maanden ga ik kijken of ik het hoge Nederlandse tempo kan loslaten en meer mee kan gaan in de flow. Ook wil ik een goede balans vinden tussen werk en privé en hoe deze twee in verhouding tot elkaar staan in een kleine gemeenschap zoals Bonaire. En natuurlijk hoe ik mijn ervaringen hier vanaf april weer kan toepassen in de (in vergelijking) heftige cultuur en werkdruk die in Nederland heerst. Daarnaast is het aan mij de uitdaging inkoop hier nog meer op de kaart te zetten en vooral de positieve kanten van het vak te laten zien. Het feit dat de zon hier vanaf 7 uur ‘s ochtends al volop schijnt, is voor mij in ieder geval al een positief begin!

Daphne

 

0 Berichten

Lopen lost alles op

In navolging van de blog van Peter, DELLE (niets doen tot problemen verdwijnen), moest ik denken aan mijn eigen ervaringen met nietsdoen tijdens lopen. Dit voorjaar liep ik vanuit Zuid-Frankrijk naar Santiago de Compostella, in Noord-West Spanje. Ik had mijn werk, en daarmee mijn to-do list voor vertrek goed afgerond, en zou in juni pas weer aan de slag gaan, onbekend met wat.

 

Niets doen dus. Nou ja, lopen tot de volgende herberg, slaapplek inrichten en jezelf verzorgen, eten, douchen en ervaringen delen met andere lopers. En dat levert alles bij elkaar weer zijn eigen problemen op: Is de herberg vol, hoe ver moet ik dan nog extra lopen, is er een supermarkt open (Spanje heeft siësta's waar je rekening mee moet houden)? Het maakt dus niet uit hoeveel of hoe weinig er is om mee bezig te zijn, ik bedenk altijd wel 'problemen'. Zit ik zo in elkaar? Heb ik iets nodig om me mee bezig te houden? Of was mijn tocht vooral een les om kleine zaken los te laten, want het komt toch wel goed.

 

Als aanbestedingsadviseur had ik de neiging om op alle kleine details te letten om maar te voorkomen dat er 'ruimte' bestond die misbruikt kon worden door de inschrijver (echt, dit was mijn instelling). Sinds ik weer aan het werk ben probeer ik het tegenovergestelde. Alleen de minimale kaders schetsen en daarbinnen zoveel mogelijk ruimte bieden. En wat een opluchting is dat, en wat een energie krijg ik daarvan. Wat niets doen je al niet kan brengen..

 

Suzanne

0 Berichten

Delle

Jullie kennen het waarschijnlijk wel. Dat je soms niet goed weet wat je moet doen: vluchten of vechten? Ofwel: het probleem het probleem laten of toch maar proberen het probleem op te lossen? Lastig hierbij is dat een probleem wat nu speelt en dringend lijkt volgende week geen probleem meer hoeft te zijn. Het is ofwel opgelost door actief handelen (ik moet weg, het regent, ik zet een paraplu op), ofwel door passief handelen (ik moet weg, het regent, ik wacht tot het stopt met regenen). De actieve aanpak kost energie, de passieve vooral tijd. In Duitsland bestaat zelfs een term voor de passieve aanpak: Delle: 'Durch einfach liegen lassen erledigen'. Welke aanpak je kiest bij een probleem kun je dus laten afhangen van de tijdsdruk. Tijdsdruk is er wanneer de oplossing van een probleem als belangrijk wordt ervaren en de gevolgen van 'liegen lassen' als ongewenst worden beschouwd. Je zal dan energie moeten steken in de probleemoplossing. Is er geen tijdsdruk, dan zou je kunnen overwegen je actie nog even uit te stellen. Want misschien is het probleem minder groot dan je dacht of wordt 't aangepakt en opgelost door andere mensen. Zo vergaat het ook mijn 'to do' lijstjes: veel actiepunten kan ik na verloop van tijd gewoon schrappen omdat het probleem er niet meer is. Delle werkt echt! Voor mij dan..

 

Peter

0 Berichten

Zomer!

Het is hoogzomer! Veel mensen zijn op vakantie. Maar in tegenstelling tot de landen in Zuid-Europa gaat hier de boel niet op slot in augustus. Wij werken gewoon door in de zomerperiode. Wellicht is het een stuk rustiger dan normaal. Maar als je voor de zomer met een nieuwe tender was gestart of je collega's zijn toch bijna allemaal met vakantie gegaan, kun je een rustige zomer waarschijnlijk wel op je buik schrijven.

 

Bij TONII zitten we ook niet stil. De laatste hand wordt gelegd aan de programmering van het TONII event van 23 oktober a.s. De eerste aanmeldingen zijn inmiddels binnen. Hopelijk kan ik snel meer inschrijvingen tegemoet zien!

 

De intervisiegroep is een lid rijker: Sanne! Wil je ook meedoen? Laat het mij snel weten. Er is nog één plekje over in de intervisiegroep die in het najaar weer bij elkaar komt. Ter motivatie  verwijs ik nog maar een keer naar het artikel over de Millennials zoals dat een tijdje geleden in de Metro is verschenen. 

 

Dan TONII debating. Zoals aangegeven in de vorige update ga ik hiervoor een introductiedebat organiseren onder leiding van een deskundige op dit gebied. Maar dat kan natuurlijk niet zonder deelnemers. In de datumprikker heb ik twee data aangegeven waarop 't zou kunnen plaats vinden: maandagavond 25 september en maandagavond 2 oktober. Wil je - bij interesse -  in de datumprikker aangeven welke datum jou het beste zou passen?

 

Laatste punt in deze blog is dat er binnenkort ook een pagina op de TONII website ingeruimd zal zijn voor vacatures. Het gaat om linkjes naar externe websites waar je - bij interesse - meer informatie over de betreffende vacatures kunt vinden. De vacatures worden mij aangeboden door leden van TONII.

 

Nog veel vakantie- dan wel werkplezier gewenst!

 

Groet!

 

Peter

0 Berichten

Work hard, play hard!

Dit jaar begon voor mij net iets anders dan andere jaren,

namelijk op het zonnige Bonaire. Op 2 januari stapte ik in het vliegtuig in opdracht van mijn werk om de komende drie maanden als inkoopadviseur aan de slag te gaan bij de Rijksdienst Caribisch Nederland. Een mooi begin van het jaar, maar ook een behoorlijke uitdaging. Weg uit mijn vertrouwde omgeving van vrienden en familie en opeens in een hele andere cultuur. Want ondanks dat dit een bijzondere gemeente is van Nederland, waan je je hier toch in een hele andere wereld.

 

Van mijn voorganger kreeg ik als tip: work hard, play hard. Een uitspraak die ik regelmatig hoor maar op Bonaire blijkbaar over het algemeen van toepassing is. Ik hoor je bijna denken “hoezo work hard? Het zijn de Antillen, daar gaat toch alles lekker tranquilo?”. Voor nu kan ik in ieder geval bevestigen dat alles hier inderdaad een tandje minder hard gaat dan in Nederland; op straat, in winkels, in restaurants. Het feit dat het hier overdag zo’n 30 graden is, kan hier natuurlijk mee te maken hebben, maar ook lijkt iedereen zich minder druk te maken. De mensen zijn gemoedelijk en rustig – een beetje zoals in een Nederlands dorp. En net zoals in een dorp is het heel erg “ons kent ons”. Er wonen op het hele eiland zo’n 20.000 mensen en iedereen staat wel op een bepaalde manier met elkaar in verbinding. Dit maakt ons inkoopvak natuurlijk niet veel makkelijker, zeker niet als opdrachtgevers altijd wel iemand kennen die het klusje ook (goedkoop) kan klaren. Daarom is het sociale leven hier ook zo belangrijk. Een leverancier die je eerder hebt afgewezen voor een aanbesteding, kan een paar uur later zomaar naast je in de kroeg staan of je partner zijn tijdens een potje beach tennis.

 

De komende maanden ga ik kijken of ik het hoge Nederlandse tempo kan loslaten en meer mee kan gaan in de flow. Ook wil ik een goede balans vinden tussen werk en privé en hoe deze twee in verhouding tot elkaar staan in een kleine gemeenschap zoals Bonaire. En natuurlijk hoe ik mijn ervaringen hier vanaf april weer kan toepassen in de (in vergelijking) heftige cultuur en werkdruk die in Nederland heerst. Daarnaast is het aan mij de uitdaging om inkoop hier nog meer op de kaart te zetten en vooral de positieve kanten van het vak te laten zien. Het feit dat de zon hier vanaf 7 uur ‘s ochtends al volop schijnt, is voor mij in ieder geval al een positief begin!


Daphne

I Ambtenaar

 

Sinds deze maand ben ik Ambtenaar. Ik schrijf dat bewust met een hoofdletter omdat het schijnbaar nogal wat is. Mijn oud-collega’s spraken het woord met een beetje minachting uit, mijn vriend ‘plaagt’ me ermee dat ik nu nog meer belastinggeld verspil en mijn nieuwe collega’s heetten me welkom bij “de Ambtenaren”. In mijn omgeving bestaat blijkbaar toch het beeld dat ambtenaren minder hard werken, alleen maar vakantie hebben en hun werk zien als een soort bezigheidstherapie. Nu ben ik sinds mijn afstuderen werkzaam geweest voor inkoopadviesbureaus, maar wel altijd in de publieke sector. Mijn ervaring is juist het tegenovergestelde. Vrijwel iedereen met wie ik werkte had passie voor zijn of haar werk, was bereid om een stapje harder te zetten of wat langer te blijven wanneer dat nodig was. Nieuwe ideeën werden vol enthousiasme omarmd. Het ‘stoffige’ imago is wat mij betreft volledig onterecht.

 

In mijn anderhalve week als ambtenaar ben ik al gevraagd voor twee nieuwe initiatieven, een netwerkbijeenkomst en een persoonlijk ontwikkelingstraject. Werkzaamheden waarvoor geen aanbestedingsprocedures doorlopen worden, maar wel allemaal van belang. Ik hoor de critici al denken: “Ja, bij de overheid is er wel tijd voor dat soort randzaken. Moeten onze belastingcenten daar nou heen?” Mijn antwoord is: Ja, waarom zou een werknemer zich niet meer mogen ontwikkelen op het moment dat het van overheidsgeld is. Hoe worden we anders beter met elkaar? Dan blijft het imago bestaan dat Ambtenaren niet met hun tijd meegaan, blijven we afgeven op een overheid die niet meebeweegt en komen markt en overheid niet dichter bij elkaar.

 

Overigens, ik vind het de plicht van iedere werkgever om de ontwikkeling van werknemers te faciliteren. Gelukkig is er nu een generatie werknemers op de arbeidsmarkt die dit ook vanzelfsprekend vindt en dit van de werkgevers eist. Wie kan het daar nu niet mee eens zijn?

 

Suzanne

 

0 Berichten

'Work hard, play hard'

Dit jaar begon voor mij net iets anders dan andere jaren, namelijk op het zonnige Bonaire. Op 2 januari stapte ik in het vliegtuig in opdracht van mijn werk om de komende drie maanden als inkoopadviseur aan de slag te gaan bij Rijksdienst Caribisch Nederland. Een mooi begin van het jaar, maar ook een behoorlijke uitdaging. Weg uit mijn vertrouwde omgeving van vrienden en familie en opeens in een hele andere cultuur. Want ondanks dat dit een bijzondere gemeente is van Nederland, waan je je hier toch in een hele andere wereld

 

Van mijn voorganger kreeg ik als tip: work hard, play hard. Een uitspraak die ik regelmatig hoor maar op Bonaire blijkbaar over het algemeen van toepassing is. Ik hoor je bijna denken “hoezo work hard? Het zijn Antilianen, daar gaat toch alles lekker tranquilo?”. Voor nu kan ik in ieder geval bevestigen dat alles hier inderdaad een tandje minder hard gaat dan in Nederland; op straat, in winkels, in restaurants. Het feit dat het hier overdag zo’n 30 graden is, kan hier natuurlijk mee te maken hebben, maar ook lijkt iedereen zich minder druk te maken. De mensen zijn gemoedelijk en rustig – een beetje zoals in een Nederlands dorp. En net zoals in een dorp is het heel erg “ons kent ons”. Er wonen op het hele eiland zo’n 20.000 mensen en iedereen staat wel op een bepaalde manier met elkaar in verbinding. Dit maakt ons inkoopvak natuurlijk niet veel makkelijker, zeker niet als opdrachtgevers altijd wel iemand kennen die het klusje ook (goedkoop) kan klaren. Daarom is het sociale leven hier ook zo belangrijk. Een leverancier die je eerder hebt afgewezen voor een aanbesteding, kan een paar uur later zomaar naast je in de kroeg staan of je partner zijn tijdens een potje beach-tennis.

De komende maanden ga ik kijken of ik het hoge Nederlandse tempo kan loslaten en meer mee kan gaan in de flow. Ook wil ik een goede balans vinden tussen werk en privé en hoe deze twee in verhouding tot elkaar staan in een kleine gemeenschap zoals Bonaire. En natuurlijk hoe ik mijn ervaringen hier vanaf april weer kan toepassen in de (in vergelijking) heftige cultuur en werkdruk die in Nederland heerst. Daarnaast is het aan mij de uitdaging inkoop hier nog meer op de kaart te zetten en vooral de positieve kanten van het vak te laten zien. Het feit dat de zon hier vanaf 7 uur ‘s ochtends al volop schijnt, is voor mij in ieder geval al een positief begin!

Daphne

 

0 Berichten

Lopen lost alles op

In navolging van de blog van Peter, DELLE (niets doen tot problemen verdwijnen), moest ik denken aan mijn eigen ervaringen met nietsdoen tijdens lopen. Dit voorjaar liep ik vanuit Zuid-Frankrijk naar Santiago de Compostella, in Noord-West Spanje. Ik had mijn werk, en daarmee mijn to-do list voor vertrek goed afgerond, en zou in juni pas weer aan de slag gaan, onbekend met wat.

 

Niets doen dus. Nou ja, lopen tot de volgende herberg, slaapplek inrichten en jezelf verzorgen, eten, douchen en ervaringen delen met andere lopers. En dat levert alles bij elkaar weer zijn eigen problemen op: Is de herberg vol, hoe ver moet ik dan nog extra lopen, is er een supermarkt open (Spanje heeft siësta's waar je rekening mee moet houden)? Het maakt dus niet uit hoeveel of hoe weinig er is om mee bezig te zijn, ik bedenk altijd wel 'problemen'. Zit ik zo in elkaar? Heb ik iets nodig om me mee bezig te houden? Of was mijn tocht vooral een les om kleine zaken los te laten, want het komt toch wel goed.

 

Als aanbestedingsadviseur had ik de neiging om op alle kleine details te letten om maar te voorkomen dat er 'ruimte' bestond die misbruikt kon worden door de inschrijver (echt, dit was mijn instelling). Sinds ik weer aan het werk ben probeer ik het tegenovergestelde. Alleen de minimale kaders schetsen en daarbinnen zoveel mogelijk ruimte bieden. En wat een opluchting is dat, en wat een energie krijg ik daarvan. Wat niets doen je al niet kan brengen..

 

Suzanne

0 Berichten

Delle

Jullie kennen het waarschijnlijk wel. Dat je soms niet goed weet wat je moet doen: vluchten of vechten? Ofwel: het probleem het probleem laten of toch maar proberen het probleem op te lossen? Lastig hierbij is dat een probleem wat nu speelt en dringend lijkt volgende week geen probleem meer hoeft te zijn. Het is ofwel opgelost door actief handelen (ik moet weg, het regent, ik zet een paraplu op), ofwel door passief handelen (ik moet weg, het regent, ik wacht tot het stopt met regenen). De actieve aanpak kost energie, de passieve vooral tijd. In Duitsland bestaat zelfs een term voor de passieve aanpak: Delle: 'Durch einfach liegen lassen erledigen'. Welke aanpak je kiest bij een probleem kun je dus laten afhangen van de tijdsdruk. Tijdsdruk is er wanneer de oplossing van een probleem als belangrijk wordt ervaren en de gevolgen van 'liegen lassen' als ongewenst worden beschouwd. Je zal dan energie moeten steken in de probleemoplossing. Is er geen tijdsdruk, dan zou je kunnen overwegen je actie nog even uit te stellen. Want misschien is het probleem minder groot dan je dacht of wordt 't aangepakt en opgelost door andere mensen. Zo vergaat het ook mijn 'to do' lijstjes: veel actiepunten kan ik na verloop van tijd gewoon schrappen omdat het probleem er niet meer is. Delle werkt echt! Voor mij dan..

 

Peter

0 Berichten

Zomer!

Het is hoogzomer! Veel mensen zijn op vakantie. Maar in tegenstelling tot de landen in Zuid-Europa gaat hier de boel niet op slot in augustus. Wij werken gewoon door in de zomerperiode. Wellicht is het een stuk rustiger dan normaal. Maar als je voor de zomer met een nieuwe tender was gestart of je collega's zijn toch bijna allemaal met vakantie gegaan, kun je een rustige zomer waarschijnlijk wel op je buik schrijven.

 

Bij TONII zitten we ook niet stil. De laatste hand wordt gelegd aan de programmering van het TONII event van 23 oktober a.s. De eerste aanmeldingen zijn inmiddels binnen. Hopelijk kan ik snel meer inschrijvingen tegemoet zien!

 

De intervisiegroep is een lid rijker: Sanne! Wil je ook meedoen? Laat het mij snel weten. Er is nog één plekje over in de intervisiegroep die in het najaar weer bij elkaar komt. Ter motivatie  verwijs ik nog maar een keer naar het artikel over de Millennials zoals dat een tijdje geleden in de Metro is verschenen. 

 

Dan TONII debating. Zoals aangegeven in de vorige update ga ik hiervoor een introductiedebat organiseren onder leiding van een deskundige op dit gebied. Maar dat kan natuurlijk niet zonder deelnemers. In de datumprikker heb ik twee data aangegeven waarop 't zou kunnen plaats vinden: maandagavond 25 september en maandagavond 2 oktober. Wil je - bij interesse -  in de datumprikker aangeven welke datum jou het beste zou passen?

 

Laatste punt in deze blog is dat er binnenkort ook een pagina op de TONII website ingeruimd zal zijn voor vacatures. Het gaat om linkjes naar externe websites waar je - bij interesse - meer informatie over de betreffende vacatures kunt vinden. De vacatures worden mij aangeboden door leden van TONII.

 

Nog veel vakantie- dan wel werkplezier gewenst!

 

Groet!

 

Peter

0 Berichten